Nasze koło powstało pod koniec 1949 roku jako Garnizonowe Koło Łowieckie w Toruniu. Posiadało cztery obwody łowieckie o łącznej powierzchni 77 060 ha. Od roku 1965 koło Żbik posiada dwa obwody łowieckie wyłącznie polne o ogólnej powierzchni 10,5 tyś. ha, na których do dnia dzisiejszego pozyskuje się znaczne ilości zwierzyny drobnej.

Myśliwi WKŁ Żbik

Myśliwi WKŁ Żbik – 18.10.2014

34 członków WKŁ Żbik zaangażowanych jest w prace na rzecz podniesienia stanu zająca, kuropatwy i sarny polnej.

Członkowie Koła WKŁ Żbik zdjęcie zbiorowe.

Członkowie Koła WKŁ Żbik w Hubertówce.

Członkowie Koła WKŁ Żbik zdjęcie zbiorowe.

Członkowie Koła WKŁ Żbik przed Hubertówką.

Jednym z filarów działalności jest współpraca z młodzieżą szkolną w zakresie szeroko pojętej ekologii oraz programu „ożywić pola”.

Przyjazna atmosfera stworzona przez członków Koła sprawia, że uczestnikami polowań w naszym kole są koledzy myśliwi z kół łowieckich z całej Polski.

Członkowie Koła WKŁ Żbik mogą poszczycić się ponad przeciętnymi wynikami w zakresie hodowli psów myśliwskich, oraz rozwijającą się akcją budowy sztucznych nor lisich.

Koło posiada gospodarstwo o powierzchni 1,2ha z zabudowaniami, w których mieści się stanica myśliwska „Hubertówka”,
gdzie w trakcie biesiad myśliwskich wspominane są nie tak odległe czasy obfitości łowisk w zwierzynę drobną.

 

Żbik (Felis silvestris Schreber, 1775)

jest jednym z dwóch polskich przedstawicieli kotowatych. Przypomina burego kota domowego, jest jednak od niego dwa razy większy i masywniej zbudowany. Długość dorosłego osobnika wynosi 44–64 cm u samic i 52–67 cm u samców, długość ogona 25–32 cm u samic i 26–35 cm u samców. Masa ciała dorosłych samców wynosi 6–10 kg, a samic 4–6 kg. Zróżnicowanie osobników męskich i żeńskich jest dość wyraźne – samce są większe od samic.

Sierść żbika jest gęsta i jedwabista, dłuższa niż u kotów domowych, przybiera kolor od burożółtego do ciemnoszarego. W umaszczeniu żbika można wyróżnić kilka charakterystycznych cech: ciemne, niezbyt wyraźne pręgi na bokach ciała, łapach i ogonie; ciemna wyraźna pręga wzdłuż grzbietu ciała, kończąca się u nasady ogona; najczęściej ciemno ubarwiona spodnia strona łap; jasno ubarwiony brzuch; może się też zdarzyć jaśniej ubarwiony podbródek. Ogon żbika jest stosunkowo krótki, bardzo puszysty, z ciemnymi pierścieniami i ciemną końcówką, grubszy na końcu i tępo zakończony. Głowa szeroka, uszy krótkie i okrągłe, nos barwy czerwono–brązowej, wokół nosa długie, białe wibrysy (włosy czuciowe). Kończyny stosunkowo krótkie, mocne i grube.

Tropy żbików są charakterystyczne dla kotowatych i mogą być łatwo mylone z tropami kotów domowych. Pazury (chowane w opuszkach) zwykle nie pozostawiają śladów. Przednie łapy są pięciopalczaste, ale wewnętrzny palec znajduje się tak wysoko, że nie pozostawia śladu, dlatego też w odciskach wszystkich łap widoczne są tylko opuszki 4 palców. Tropy przednich łap są zaokrąglone (35–40 mm), tylnych są bardziej owalne i nieco mniejsze. Żbik najczęściej porusza się chodem, wtedy tylne kończyny stawiane są w ślady pozostawiane przez kończyny przednie, a układ tropów tworzy prawie linię prostą (długość kroku 30–35 cm).

Naturalnymi wrogami żbików mogą być wilki, zdziczałe psy, dla młodych kociąt niebezpieczne są lisy i ptaki drapieżne. Jak każdy przedstawiciel kotowatych, żbik jest typowym mięsożercą. Pokarm żbika jest zróżnicowany – poluje głównie na drobne gryzonie i owadożerne, znacznie rzadziej na ptaki i zającowate. Podczas ostrych zim, zwłaszcza w Karpatach, zjada także padlinę dużych ssaków kopytnych.

Żbiki prowadzą samotniczy tryb życia, samice i samce spotykają się jedynie w okresie rui. Samiec utrzymuje w ramach swojego areału co najmniej jedną samicę. Okres godowy (ruja) przypada u żbika w naszej strefie klimatycznej na przełom lutego i marca (może jednak trwać od początku stycznia nawet do końca maja). Ciąża trwa 63–69 dni, samica rodzi 1–7 młodych, których masa ciała wynosi 80–120 gramów. Młode przychodzą na świat ślepe, otwierają oczy w drugim tygodniu życia. Gniazdo, w którym przychodzą na świat jest zwykle ukryte pod korzeniami zwalonych drzew, w norach, w zwałowiskach gałęzi, a nawet w dużych dziuplach, może znajdować się również w porzuconych lub rzadko uczęszczanych budynkach. Laktacja trwa około 6–7 tygodni (ale może trwać do 4 miesięcy). Młode usamodzielniają się po 5–6 miesiącach, dojrzałość płciową osiągają po 10–12 miesiącach.

Twitter updates

No public Twitter messages.

Polecamy

  • Polski Związek Łowieckie
  • Łowiec Polski
  • Brać Łowiecka
  • Myśliwi-Polowania-Koła Łowieckie

No flash player!

It looks like you don't have flash player installed. Click here to go to Macromedia download page.